Συχνές Ερωτήσεις

Παθήσεις του θυρεοειδή επηρεάζουν τον μεταβολισμό με συνέπεια τάση για αύξηση βάρους. Η εξέταση από ειδικό ενδοκρινολόγο σε συνδυασμό με στοχευμένο ορμονικό έλεγχο θα οριστικοποιήσει την διάγνωση. Στην περίπτωση που δεν είναι υπεύθυνος ο θυρεοειδής πρέπει να διερευνηθούν άλλα θέματα με ειδικό έλεγχο ώστε να γίνει και η εξατομικευμένη θεραπεία.

Συχνά μία υψηλή TSH υποδηλώνει υποθυρεοεισμό και χρήζει ορμονικής αγωγής η οποία θα αποκαταστήσει όλα τα συσχετιζόμενα προβλήματα. Σε κάποιες όμως περιπτώσεις οφείλεται σε εξωθυρεοειδικά αίτια τα οποία πρέπει να διερευνηθούν.

Συνήθως Ναι διότι η θεραπεία δεν προκαλεί απόλυτη ίαση αλλά απλή «εξωγενή» διόρθωση του προβλήματος. Σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις όμως μπορεί με την συμβουλή και στενή παρακολούθηση από ειδικό ενδοκρινολόγο να διακοπεί η θεραπεία.

Συχνά ο υποθυρεοειδισμός δεν δίνει στα αρχικά στάδια έντονα συμπτώματα απλά κούραση και υπνηλία. Η κατάλληλη ορμονική αγωγή προοδευτικά θα λύσει το πρόβλημα. Σε πολλές όμως περιπτώσεις η κούραση οφείλεται σε άλλα θέματα που μπορούν να διερευνηθούν και να θεραπευτούν κατάλληλα από τον ειδικό ιατρό.

Είναι αδενώματα του θυρεοειδή που σε άλλες περιπτώσεις είναι καλοήθεις και σε άλλες κακοήθεις. Η διαφορική διάγνωση είναι κεφαλαιώδους σημασίας ώστε να γίνει η κατάλληλη θεραπευτική αγωγή. Το ιατρικό ιστορικό, η κλινική εξέταση το υπερηχογράφημα με ελαστογραφία και σε ορισμένες περιπτώσεις η βιοψία με λεπτή βελόνα θα οριστικοποιήσουν την διάγνωση.

Φυσικά αρκεί να υπάρχει στενή παρακολούθηση για ρύθμιση της δοσολογίας της θυροξίνης με στόχο την προάσπιση της υγείας τόσο της μητέρας όσο και του εμβρύου.

Οι διαταραχές της περιόδου είναι ένα σχετικά συχνό ορμονικό πρόβλημα και πρέπει απαραίτητα να γίνει η διαφορική διάγνωση και η κατάλληλη θεραπεία από ειδικό ιατρό.

Όταν είναι σημαντική πιθανόν υποδηλώνει αυξημένα επίπεδα ανδρογόνων συνεπώς δεν είναι ένα απλό αισθητικό θέμα αλλά χρειάζεται ειδική αγωγή.

Βεβαίως, με την κατάλληλη εξατομικευμένη αγωγή.

Πολύ συχνά παρατηρείται στα άτομα με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών ινσουλινοαντίσταση. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται σύνθετη αγωγή με στόχο την μείωση της ινσουλινοαντίστασης που θα οδηγήσει και σε εντυπωσιακή βελτίωση του ορμονικού προφίλ.

Ορισμένες ενδοκρινοπάθειες σχετίζονται με αντίσταση στην απώλεια βάρους (υποθυρεοειδισμός, πολυκυστικές ωοθήκες κλπ) και για αυτό το λόγω πρέπει να γίνει κλινική εκτίμηση και εργαστηριακός έλεγχος από ειδικό ενδοκρινολόγο. Συχνά όμως το πρόβλημα είναι πιο περίπλοκο και χρήζει ιατρικής βοήθειας από εξειδικευμένο ιατρό με στόχο εξατομικευμένη ολιστική προσέγγιση.

Ναι. Η μέτρηση του βασικού μεταβολισμού (RMR) γίνεται με ειδικά μηχανήματα σε τυποποιημένες συνθήκες.

Υπάρχουν καινούρια αποτελεσματικά φάρμακα τα οποία είναι γενικά ασφαλή. Όπως όλα τα φάρμακα πρέπει να χορηγούνται από εξειδικευμένο ιατρό και η αγωγή να γίνεται υπό στενή ιατρική παρακολούθηση. Πρέπει να τονιστεί ότι τα φάρμακα δεν είναι πανάκεια αλλά αποτελούν μέρος του απόλυτα εξατομικευμένου προγράμματος με βάση τις επιταγές της ιατρικής της ακρίβειας.

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός ειδικά αν μετά την απώλεια κιλών ο ασθενής σταματήσει «απότομα» την δίαιτα και διακόψει την παρακολούθηση. Η «συντήρηση» και η μακροχρόνια παρακολούθηση σε συνδυασμό με ήπια εξατομικευμένα μέτρα μπορούν να εγγυηθούν μακροχρόνια αποτελέσματα.

Είναι αυτή που ταιριάζει στο κάθε άτομο με βάση το ορμονικό, το βιοχημικό προφίλ, τις συνήθειες και τις προτιμήσεις του. Συνεπώς η απόλυτα εξατομικευμένη δίαιτα είναι και η καλύτερη.

Ο προδιαβήτης είναι ένα στάδιο πριν το διαβήτη και αν δεν αντιμετωπιστεί θα καταλήξει σε Σακχαρώδη Διαβήτη με κίνδυνο πολλές και σοβαρές επιπλοκές. Ο πλήρης εργαστηριακός έλεγχος είναι απαραίτητος και η στοχευμένη θεραπεία μπορεί να αναστρέψει αυτή τη κατάσταση πλήρως.

Συνήθως τροφές με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη/φορτίο προκαλούν μεγαλύτερη αύξηση του σακχάρου. Φυσικά εξαρτάται και από τις ποσότητες και από το συνδυασμό των τροφών καθώς και από την φαρμακευτική αγωγή. Συνήθως αποφεύγονται απόλυτες διατροφικές απαγορεύσεις.

Η θεραπεία με ινσουλίνη σε ορισμένες περιπτώσεις είναι απαραίτητη. Ο ειδικός ιατρός θα εκτιμήσει πότε είναι απαραίτητη αλλά δεν αποτελεί πανάκεια και χρειάζεται πάντα ολιστική θεραπευτική προσέγγιση.

Εξαρτάται από τον τύπο του Διαβήτη, από την φαρμακευτική αγωγή, από την δίαιτα αλλά και από άλλους παράγοντες. Ο ειδικός ιατρός θα καθορίσει την συχνότητα αυτοελέγχου σε κάθε άτομο αλλά και σε κάθε φάση της ζωής του.

Βεβαίως, αρκεί να είναι μέσα σε ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα διατροφής.

Δείχνει τον μέσο γλυκαιμικό έλεγχο το τελευταίο τρίμηνο και σχετίζεται με τις επιπλοκές του Σακχαρώδη Διαβήτη. Συνεπώς πρέπει να επιδιώκεται να είναι χαμηλή αλλά πάντα στα πλαίσια της εξατομίκευσης. Σε κάθε άτομο υπάρχουν διαφορετικοί στόχοι.

Τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D σχετίζονται όχι μόνο με οστεοπόρωση αλλά και με πολλές μορφές καρκίνου, καρδιοπάθειες, λοιμώξεις, νευρολογικές παθήσεις κλπ.

Συνήθως τα επίπεδα της βιταμίνη D ανεβαίνουν αρκετά τους καλοκαιρινούς μήνες. Σε περιπτώσεις που και σε αυτό το διάστημα είναι χαμηλά καθώς και σε άτομα με οστεοπόρωση είναι χρήσιμη η αγωγή όλο το έτος.

Πολύ συχνά η οστεοπόρωση είναι απόλυτα ασυμπτωματική και για αυτό το λόγω ύπουλη και επικίνδυνη.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οστεοπόρωσης χρειάζονται και φάρμακα εκτός από ασβέστιο/βιταμίνη D.

Η κατάλληλη αγωγή μπορεί να βελτιώσει την οστεοπόρωση σημαντικά και να μειώσει σε μεγάλο βαθμό τον κίνδυνο ενός κατάγματος.

Οι εξάψεις που παρατηρούνται συχνά μετά την εμμηνόπαυση συνηθως οφείλονται στην μείωση των οιστρογόνων και θεωρούνται φυσιολογικές αν και συχνά είναι πολύ δυσάρεστες. Υπάρχει όμως κατάλληλη θεραπεία.

Συχνά παρατηρείται αύξηση του βάρους μετά την εμμηνόπαυση η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις είναι σημαντική. Παράλληλα παρατηρείται και αύξηση της εναπόθεσης λίπους στην κοιλιά το οποίο σχετίζεται και με πολλά προβλήματα.

Αν συνταγογραφηθεί από ειδικό ενδοκρινολόγο σεβόμενος τις ενδείξεις και τις αντενδείξεις η ασφάλεια τέτοιας αγωγής είναι ικανοποιητική.

Η εμμηνόπαυση οδηγεί σε μείωση της οστικής πυκνότητας κυρίως λόγω της σημαντικής ελάττωσης των οιστρογόνων και αυξάνει τον κίνδυνο των καταγμάτων.